Light mode Dark mode

Where We Belong – ที่ตรงนั้นมีฉันหรือเปล่า

าดูรอบสุดท้าย (4 ทุ่ม) ของวันฉายวันแรก ที่โรง SF Central Mahachai ขนาดมาโรงต่างจังหวัด คนก็ยังซื้อบัตรกันเยอะพอสมควร แสดงให้เห็นถึงความนิยมของ BNK48 ที่แฟนๆ ยังมีให้ไม่เสื่อมคลาย สำหรับเรื่องนี้ atmosphere ของหนังมีความทะมึนทึมทึบแบบแปลกๆ (ในเชิงลบ) หากใครตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าไม่แนะนำให้ดูอย่างยิ่ง เพราะมันจะชวนตั้งคำถามต่อชีวิตในแง่มุมว่าเราได้อยู่ในที่ที่น่าพึงพอใจหรือยัง ตลอดจนความสัมพันธ์ที่ล่วงเลยไปก็ไม่ได้รับการเหลียวแล แม้อดีตจะแน่นแฟ้นสักเพียงใด

ส่วนตัวคิดว่า หนังยังไม่ให้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่ นอกจากความคิดว่า สุดท้ายทุกคนเกิดมาก็ไม่มีอะไรเป็นของเราจริงๆ ชีวิตไม่แฟร์ เต็มไปด้วยเรื่องโสมมรายล้อมมากมาย ที่เราต้องคอยหลีกหนี และแน่นอนว่าบางเหตุการณ์เราก็ไปแก้ไขอะไรที่เกิดขึ้นด้วยปัจจัยภายนอกเหล่านั้นไม่ได้ และนั่นก็นำมาสู่ความอึดอัด นำมาสู่คำถามว่า “ทำไมวะๆ” เต็มไปหมด
สคริปต์ในหนัง ฟังแล้วยังไม่ธรรมชาติเท่าไหร่ในบางช่วง เหมือนกำลังอ่าน ‘นิ้วกลม’ อยู่ ฮา

อีกแมสเสจที่น่าสนใจ คือ รักในวัยเยาว์ ไม่มีทางลบความรู้สึกนั้นไปได้ ต่อให้กดทับด้วยการมีรักใหม่ มันก็ยังจะผลุบๆ โผล่ๆ ขึ้นมาให้คำนึงถึง ไปตราบชั่วชีวิต

ให้ 3 แต้ม จากคะแนนเต็ม 10 แม้องค์ประกอบของหนังกดดันความรู้สึกได้พอสมควร แต่ก็ไม่ลงไปดีปอะไรนัก อีกทั้งความสัมพันธ์เหล่านี้ก็เป็นเรื่องเกิดขึ้นได้กับทุกคนอยู่แล้ว ก็เลยเฉยๆ

คนทำหนังเข้าใจหาโลเคชั่นในจันทบุรี โดยถ่ายทอดออกมาได้ดูเงียบเหงาสุดๆ ต่างจากความจริงที่นี่ไปทีไรก็อบอุ่น ด้วยความที่ผมเคยแวะไปครั้งล่าสุดเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมานี้เอง หลายซีนก็พอรู้ว่าเป็นที่ไหน

ในด้าน Production การตัดต่อ เอาตรงๆ คือยังไม่โดดเด่นนัก อาจเพราะหนังแทบตลอดทั้งเรื่องเลือกที่จะใช้วิธีแช่เฟรมนิ่งๆ แล้วปล่อยให้แอคชั่นไหลเข้ามา ซึ่งมันก็ไม่ง่ายหรอก เข้าใจว่าเป็นสไตล์การเล่าอย่างหนึ่ง แต่บางทีก็เยอะไป ส่วนในด้านดนตรีประกอบ ขับกล่อมให้หนังดูเศร้าได้ดีมาก ถ้าไม่ได้ดนตรีคลอ ก็คงน่าเบื่อตายไปเลย

สรุป ยังไม่น่าดูเท่าไหร่ เพราะฟีลมันเศร้าเกินไปมากๆ ชีวิตคนเรามันจะเศร้าอะไรขนาดนั้น และเป็นหนังที่จบแบบปล่อยคนดูไว้กลางทาง ไม่มีคลายปมสรุปให้ใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ขมวดปมเป็นทอดๆ ให้ไปคิดต่อเอง หนึ่งในนั้นคือการใส่สัญญะด้านการฆ่าตัวตาย ตั้งแต่ต้นจนจบ เหมือนโดนดูดพลังไปฮวบๆ

โควตน่าคิด:-
– “ถ้าจะไป ก็ขอให้ไปในที่ที่อยากอยู่จริงๆ”
– “ถ้าชั้นไม่ไปแล้ว แกจะดีใจป่ะ”

ป.ล. น้องตาหวาน ร้องเพลง “อีกแล้ว” ของโยคีเพลย์บอย ได้เพราะมากๆ
ป.ล. ความสัมพันธ์กับบางคน พังแล้วพังเลย แต่อีกบางคนพังแล้วก็ยังเป็นที่น่านึกถึง

3/10

นึกไม่ออกว่าถ้าเอานักแสดงที่ไม่ใช่สมาชิก BNK48 กระแสจะยังดีอยู่ไหม

Pitchakorn Poompayoong

ปริญญาโท นิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย • ปริญญาตรี จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ • สั่งสมประสบการณ์การด้านทรัพยากรมนุษย์, ภาพยนตร์, นิตยสาร, สื่อออนไลน์ • มีความชอบและสนใจใน Mental Health Communications, Digital Marketing และ Consumer Experience เป็นพิเศษ

แสดงความคิดเห็นของคุณที่นี่

loading, please wait..

loading, please wait..