Light mode Dark mode

Parasite 🇰🇷 – ชนชั้นปรสิต

นังว่าด้วยรูปแบบชีวิตของคนที่มาจากชนชั้นที่แตกต่างกัน ราวกับ 2 ขั้วตรงข้ามกัน ระหว่างครอบครัวที่มีตังค์มากถึงขนาดซื้อบ้านหลังงามของสถาปนิกชื่อดังมาอยู่อาศัยได้ กับ ครอบครัวที่ขัดสน ต้องอยู่ห้องใต้ดินแคบๆ ห้องน้ำสุดอึดอัด แม้แต่ค่ามือถือก็ยังไม่มีจ่าย ต้องหา wifi ฟรีใช้เอา … แล้วเรื่องอลเวงก็เกิดขึ้น เมื่อต้องไปช่วยสอนติวหนังสือให้ลูกคนรวยที่บ้าน

นัยยะตอนพูดว่า “ถึงวันนั้น พ่อก็แค่เดินออกมา” เป็นบทสรุปที่แท้จริง คือ การพยายามยกระดับตนเอง เพื่อยกระดับครอบครัว ไม่ว่าลูกจะได้ทำอาชีพดีๆ ได้แต่งงานลงเอยกับคนฐานะดีกว่า

แต่สุดท้าย ก็ไม่มีการวางแผนไหนที่เป็นไปได้ตลอด บางทีก็อาจจะได้ทำ หรือไม่ได้ทำตามแผน หนังเลือกทิ้งท้ายจบปลายเปิดไว้ให้คนดูเดาอนาคตของทั้งครอบครัว ‘ปรสิต’ และแต่ละตัวละครอื่นๆ ต่อ แบบหน่วงๆ ดี

หนังยาว 2 ชั่วโมงกว่าๆ แต่ไม่มีฉากไหนที่ละความสนใจไปจากหนังได้เลย เรียบเรียงได้ชวนลุ้นสุดๆ ดึงดูดให้สังเกตพฤติกรรมต่างๆ ของตัวละคร ใส่มิติลงในแต่ละตัวละครได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่รู้จะเอาใจช่วยใครในเรื่องสักคนเลย เพราะแต่ละคนต่างก็มีเงื่อนไขให้มองได้ทั้งมุมดีและไม่ดี เป็นหนังที่ดูแล้วรู้สึกขมขื่น ปนสงสาร ปนสมน้ำหน้า ปนชื่นชม ปนอนาถ ปนประหลาดใจ หนังเสียดสีก็จะให้ฟีลประมาณนี้แหละ 555

Memo:

  • ด้านงานโปรดักชั่น หนังทำเพลง score คลอได้อารมณ์สอดคล้องกับเหตุการณ์ดีมากทีเดียว
  • คนเรา ถ้าได้แต่งองค์ทรงเครื่องดีๆ ก็สามารถดูดี ดูภูมิฐาน ดูมีฐานะได้ ราวกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว
  • “เหม็นสาบคนจน” ไม่ใช่คำพูดเหยียดเล่นๆ แต่เป็นกลิ่นติดตัวจากสภาพแวดล้อมที่คนอาศัยอยู่
  • น่าสนใจคำอุปมาที่ว่า “แมลงสาบที่รวมกลุ่มในความมืด แต่พอถูกแสงไฟฉายส่องปั๊บก็แตกกระเจิง”
  • Park รักเมียจริงๆ? หรือเพราะอย่างอื่น
  • เมียของ Park เป็นคนที่ “ดูง่ายๆ” คือเชื่อใจคนง่ายไป
  • ลูกสาว Park แรดเงียบขั้นสุด แต่ที่บ้านไม่รู้ซะงั้น
  • ลูกชายของ Park กลัวผีที่ไม่มีจริง มีแต่คนนี่หละ
  • “คนนั้นรวยแล้วยังนิสัยดีอีกด้วย” หรือที่จริงแล้วเพราะว่ารวย จึงทำให้เขามีนิสัยดี
  • การจงรักภักดีต่ออะไรมากเกินไป จะทำให้เสียสติ

9/10

ที่หักลบ 1 แต้ม เพราะตอนไคลแม็กซ์ ที่ยกเค้กออกมาเต๊นท์หน้าบ้านแล้วเกิดเหตุการณ์ชุลมุน ถามหากุญแจ แอคติ้งของ Park น่าจะเหยียดหยามให้ได้สุดกว่านี้เพื่อความสะใจ แต่อาจจะเพราะ ผกก.คงอยากปล่อยฟีลให้มันอึนๆ มากกว่า ให้คนดูเกิดคำถามในใจว่า ‘ทำทำไม’ ชวนสืบสวนต่อไป เพราะที่จริงก็อาจมีหลายๆเรื่องที่สะสมมามากกว่านั้น

Pitchakorn Poompayoong

ปริญญาโท นิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย • ปริญญาตรี จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ • สั่งสมประสบการณ์การด้านทรัพยากรมนุษย์, ภาพยนตร์, นิตยสาร, สื่อออนไลน์ • มีความชอบและสนใจใน Mental Health Communications, Digital Marketing และ Consumer Experience เป็นพิเศษ

แสดงความคิดเห็นของคุณที่นี่

loading, please wait..

loading, please wait..