Light mode Dark mode

Folkdo Blog

บันทึกการเดินทางของชีวิตโฟล์ค

รีวิวภาพยนตร์เกาหลี Keys To The Heart

‘เป็นไปไม่ได้’ ไม่ใช่ข้อเท็จจริง แต่คือทัศนคติ

อนแรก เห็นชื่อหนังเรื่องนี้ก็ remind ไปนึกถึงหนังเก่ากึ้กเรื่องหนึ่งที่ชื่อ The Keys To The House (2004) ซึ่งเรื่องนั้นตัวเอกก็มีลูกชายก็เป็นเด็กพิเศษ แล้วยัง genre ดราม่าเหมือนกันอีก แต่สำหรับหนังเกาหลีชื่อ Keys To The Heart (2018) เรื่องนี้ ต้องบอกว่า “นี่คือหนังครอบครัวที่แท้ทรู” คอหนังแนว Life/Drama ห้ามพลาด รับรองว่าโดนจิตโดนใจได้ไม่ยากเย็น ด้วยแกนหนังที่เลือกนำเสนอเรื่องราวชีวิตของ “คนในบ้าน” จำนวนสามคนเด่น ๆ ที่มาจากปูมหลังเดียวกันนั่นคือ ครอบครัวล่มสลาย…

  • แม่ ที่เคยคิดฆ่าตัวตาย จากปัญหาการใช้ความรุนแรงในครอบครัว สะท้อนค่านิยมชายเป็นใหญ่ที่รุนแรงแบบสังคมสมัยเก่าของประเทศเกาหลี
  • ลูกชายคนโต ที่เป็นนักมวยชีวิตตกอับ จนต้องมาแจกใบปลิว ใคร ๆ ก็มองว่าไม่เอาอ่าว แม้แต่แม่แท้ ๆ ก็มองว่าเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
  • ลูกชายคนเล็ก ที่เป็นออทิสติก แต่ถูกพ่วงมาด้วยอัจฉริยะด้านดนตรี (ในหนังสือโลกจิต ของแทนไท ประเสิรฐกุล จะมีนิยามเรียกว่าอัจฉริยะปัญญาอ่อน) โดยภาพยนตร์ไม่ได้มุ่งเสนอความน่าสงสารหรือเล่นประเด็นความป่วยออทิสติคมาดราม่า แต่กลับชูความ gifted ของเด็กออทิสติกออกมาได้ดีมากๆ น่ารัก น่าหัวเราะไปกับโลกใสๆ ของเด็กพิเศษ ต้องชมว่าเขาเขียนบทอย่างคนที่เข้าใจเด็กพิเศษจริงๆ

มู้ดของหนังมี “twist” พลิกผันอารมณ์ไปตาม “ความเป็นพลวัตของมนุษย์” อยู่หลายครั้ง และทำให้เราคิดว่า ‘คนคนหนึ่ง’ กว่าจะมาเป็น ‘เขา’ ตรงหน้าเรา เขาผ่านเหตุการณ์อะไรมาบ้างวะ อย่างน้อยก็เรื่องที่ ‘บ้าน’ ที่ก่อกำเนิดความคิด บุคลิก การกระทำ การมองโลก รวมไปถึง ‘อะไรในใจ’ ที่ลึกเกินกว่าเราจะสัมผัสได้หรือเปล่า ยิ่งถ้าเขาไม่ปริปากเล่าเลย?

หนังค่อย ๆ เล่าเรียง “ที่มาที่ไป” ของ “คนบ้านนี้” ผ่านการกระทำของตัวละครได้โคตรเรียล ดูจริงซะยิ่งกว่าจริง รู้สึกทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้จริง ๆ ในสังคม ชอบการขมวดและคลายปมความสัมพันธ์แต่ละระดับ (แม่กับลูก, พี่กับน้อง, ตนเองกับผู้อื่น) ได้ถูกจังหวะ สม่ำเสมอ ไม่รีบร้อน แบบค่อย ๆ ทีละเปลาะ ๆ

ไม่คาดคิดล่วงหน้าว่าจะเจอเซอร์ไพรส์ในเรื่องนี้คือ หลายซีนในเรื่องมีเพลงเพราะ ๆ ให้ฟังเยอะเลยนะ ตั้งแต่ theme song และแม้กระทั่งเพลงใน end credit ยังเพราะจับใจ ต้องไล่ล่าตามหา OST มาฟังแบบ full ver. ต่อทันที (ณ ตอนนี้ยังหาไม่เจอ) คอเพลงคลาสสิคต้องถูกใจ โดยเฉพาะคนที่ชอบฟังเปียโน มีซีนที่เล่นออเครสตร้าให้ฟังแบบเต็มอิ่ม เอาให้ eargasm กันไปเลย (พลันนึกถึงฉากดวลเปียโน ในหนังเรื่อง Secret ที่เจย์โชกำกับขึ้นมาด้วยเลยแฮะ)

ดังนั้น สามารถพูดได้ว่านี่เป็นหนังในปี 2018 เรื่องแรกที่เมื่อดูจบแล้วอยากจะซื้อตั๋วนั่งดูซ้ำต่ออีกเลย เพราะดนตรีประกอบมันยังทุ้มอยู่ในใจ ฮ่า ๆ เพลงในเรื่องนี้แม่งติดหูไวกว่apple pen อีกครับ

อีกครั้งที่ “หนังสัญชาติเกาหลี” ทำดราม่าครอบครัวออกมาให้เสพซับบรรยากาศได้ลึกซึ้งถึงพริกถึงขิงจริง ๆ  (ได้ยินคนซื้ดซ้าดน้ำมูกน้ำตาไหลกันทั้งเบาะหลังเบาะหลังเลย) อีกทั้งยังเต็มไปด้วยมุกตลกที่เข้าใจง่ายสไตล์เอเชียน ซึ่งก็มีให้ได้ขำกันเยอะพอ ๆ กับซีนอารมณ์ซึ้ง ด้วยความที่วันนั้นในโรงหนังมีชาวเกาหลีเข้ามาดูกันเยอะในรอบที่ผมไปดู ดังนั้นตอนที่หนังมันตบมุกอะไรแล้วคนเค้าหัวเราะกันมันก็เลยยิ่งเพิ่มบรรยากาศร่วมไปกับความตลกเฮฮาเข้าไปอีก

สำหรับฉากจบของหนัง ก็สุดแสนสมบูรณ์ในตัวมันเอง เป็นฉากจบที่อุดมคติดี ออกแบบให้มันไปในทิศทางเดียว ไม่มีทางฟุ้งกระจายเป็นอย่างอื่นไปได้

แม่จะทำให้ลูกได้เพียงใด… ลูกจะทำให้แม่ได้สักแค่ไหน…

แล้ว พี่ สามารถทำอะไรเพื่อ น้อง ได้เท่าไหร่กัน?

สำหรับบางคน นี่อาจเป็นคำถามที่ไม่เคยมีใครตั้งไว้ในชีวิตจริง ๆ ลองมาดูเรื่องนี้เพื่อค้นหา และลองเป็นคนเลือกตอบเอาเอง…

Score: 10/10 A+

“เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่ข้อเท็จจริง หากแต่คือทัศนคติ” 🥊

 

 

Pitchakorn Poompayoong

ปริญญาโท นิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย • ปริญญาตรี จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ • สั่งสมประสบการณ์การด้านทรัพยากรมนุษย์, ภาพยนตร์, นิตยสาร, สื่อออนไลน์ • มีความชอบและสนใจใน Mental Health Communications, Digital Marketing และ Consumer Experience เป็นพิเศษ

แสดงความคิดเห็นของคุณที่นี่

loading, please wait..

loading, please wait..